Guilty pleasure – co to znaczy i dlaczego wstydzimy się przyjemności?

Guilty pleasure to przyjemność, którą naprawdę lubimy, ale trochę wstydzimy się do niej przyznać albo mamy poczucie, że „nie powinniśmy” jej lubić. Może chodzić o kiczowaty serial, ulubiony deser czy piosenkę, której nigdy nie włączylibyśmy przy znajomych. Ale guilty pleasure może dotyczyć również bardziej osobistych rzeczy — zmysłowej bielizny, fantazji, masturbacji czy gadżetu erotycznego, który od dawna budzi ciekawość.

Czy taka przyjemność rzeczywiście powinna być „winna”? Niekoniecznie. Bardzo często więcej mówi o naszych wyobrażeniach na temat tego, co wypada, niż o samej rzeczy, która sprawia nam przyjemność.

Guilty pleasure – co to znaczy po polsku?

Angielskie określenie guilty pleasure można przetłumaczyć jako „winną”, „wstydliwą” albo „grzeszną przyjemność”. Chodzi o coś, co daje nam radość, choć jednocześnie czujemy lekkie zakłopotanie albo obawiamy się, że inni mogliby uznać nasz wybór za dziwny, kiczowaty, niepoważny czy niepasujący do naszego wizerunku.

Klasyczne przykłady są zupełnie niewinne: ktoś uwielbia tandetne reality show, choć na co dzień deklaruje zamiłowanie do ambitnego kina. Ktoś inny zna na pamięć piosenkę, do której publicznie nigdy by się nie przyznał. Albo kupuje kolejną rzecz tylko dlatego, że sprawia mu radość — mimo że trudno znaleźć dla niej „praktyczne uzasadnienie”.

To właśnie ten kontrast jest istotą guilty pleasure: „lubię to” spotyka się z „czy ja naprawdę powinnam/powinienem to lubić?”.

Dirty pleasure czy guilty pleasure – który zwrot jest poprawny?

Można spotkać się także z pytaniem „co znaczy dirty pleasure?” albo „co to jest dirty pleasure?”. Jeśli jednak chodzi o przyjemność, której trochę się wstydzimy, właściwym i utrwalonym angielskim zwrotem jest guilty pleasure.

Dirty pleasure nie jest standardowym odpowiednikiem tego idiomu. Słowo dirty może w określonym kontekście sugerować coś „niegrzecznego”, pikantnego czy nieczystego, dlatego oba wyrażenia bywają ze sobą mylone. Jeśli jednak chcesz powiedzieć po angielsku „moja wstydliwa przyjemność”, użyjesz właśnie guilty pleasure.

Dlaczego czasem wstydzimy się tego, co sprawia nam przyjemność?

Sama przyjemność nie musi powodować poczucia winy. Często pojawia się ono dopiero wtedy, gdy porównujemy swoje upodobania z tym, co uznajemy za „normalne”, rozsądne albo akceptowane przez innych.

Może chodzić o wychowanie, normy społeczne, własny wizerunek albo zwykłą obawę przed oceną. Osoba, która uważa się za bardzo poważną, może wstydzić się uwielbienia do banalnych komedii romantycznych. Ktoś, kto zawsze stara się być praktyczny, może mieć wyrzuty sumienia po zakupie rzeczy, która nie jest potrzebna — po prostu sprawia przyjemność.

W sferze intymnej dochodzi jeszcze jeden element: prywatność bardzo łatwo pomylić ze wstydem. To, że nie chcemy dzielić się ze światem swoimi fantazjami, bielizną czy zawartością nocnej szafki, nie oznacza automatycznie, że jest w nich coś niewłaściwego.

Guilty pleasure w intymności – dlaczego ten temat pasuje tu wyjątkowo dobrze?

Seksualność przez lata była obszarem pełnym pytań zaczynających się od „czy wypada?”. Czy wypada kupić gadżet erotyczny? Czy wypada mieć fantazję, której nie chce się realizować? Czy bielizna może być tylko dla mnie, a nie dla partnera? Czy można być w związku i nadal lubić masturbację?

Takie pytania pokazują, jak łatwo zwykłą ciekawość lub prywatną preferencję zamienić w guilty pleasure.

Bielizna, którą zakładasz przede wszystkim dla siebie

Zmysłowa bielizna nie musi mieć publiczności. Możesz wybrać konkretny kolor, fason czy materiał tylko dlatego, że podoba Ci się to, jak się w nim czujesz.

Jeżeli jednocześnie pojawia się myśl „przecież nie mam okazji, żeby to założyć” albo „to do mnie nie pasuje”, właśnie tutaj może kryć się mechanizm guilty pleasure. Racjonalnego uzasadnienia być może nie ma — jest za to zwykła przyjemność.

Gadżet erotyczny i pytanie „czy naprawdę tego potrzebuję?”

Gadżet erotyczny często nie jest czymś, czego „potrzebujemy” w dosłownym znaczeniu. Może po prostu budzić ciekawość. Chcemy sprawdzić inną formę stymulacji, pobawić się we dwoje albo dowiedzieć się czegoś więcej o własnych preferencjach.

I tutaj bardzo łatwo pojawia się guilty pleasure: produkt podoba się, interesuje, ale równocześnie w głowie pojawia się pytanie „czy to normalne?”. Sam fakt, że coś jest nowe albo bardziej intymne niż nasze dotychczasowe doświadczenia, nie mówi jeszcze niczego złego o tej preferencji.

Fantazja nie jest deklaracją

Podobnie jest z fantazjami. Możemy lubić jakąś myśl właśnie dlatego, że pozostaje fantazją. Nie wszystko, co działa na wyobraźnię, musi zostać zrealizowane.

Jeżeli jednak chcemy przełożyć pomysł na rzeczywistość z drugą osobą, wtedy znaczenie mają już wspólna zgoda, komfort i ustalone granice. To dużo lepsze kryteria niż pytanie, czy dana fantazja „wypada”.

Prywatna przyjemność nie zawsze jest guilty pleasure

Warto też odwrócić pytanie. Nie wszystko, czego nie pokazujemy innym, musi być guilty pleasure. Możemy po prostu cenić prywatność.

Jeśli lubisz coś i nie odczuwasz z tego powodu wstydu ani potrzeby usprawiedliwiania się, to prawdopodobnie jest to po prostu przyjemność. „Guilty” pojawia się wtedy, gdy pomiędzy własnym upodobaniem a naszym wyobrażeniem o tym, co „powinno” nam się podobać, powstaje napięcie.

Oczywiście nie oznacza to, że każdą przyjemność należy automatycznie uznać za dobrą tylko dlatego, że ją lubimy. Jeśli zachowanie szkodzi nam, innym osobom albo przekracza czyjeś granice, problemem nie jest już społeczny wstyd. W przypadku intymności podstawą pozostają zgoda, bezpieczeństwo i komfort wszystkich zaangażowanych osób.

Jak spojrzeć na własne guilty pleasure bez automatycznego wstydu?

Zamiast od razu oceniać swoje upodobanie, można zadać sobie kilka prostych pytań:

• Czy ta przyjemność komukolwiek szkodzi? Jeśli nie, być może poczucie winy pochodzi bardziej z wyobrażonej oceny innych niż z realnego problemu.
• Czy naprawdę sama/sam uważam ją za niewłaściwą? Czy może tylko zakładam, że ktoś inny tak by ją ocenił?
• Czy jest zgodna z moimi granicami? W intymności ciekawość nie wymaga przekraczania własnego komfortu.
• Czy mogę potraktować ją jak preferencję, a nie etykietę? To, co lubisz w jednym obszarze, nie definiuje całej Twojej osoby.

Czasem po takiej krótkiej analizie okazuje się, że z guilty pleasure zostaje po prostu pleasure.

Przyjemność może być tylko Twoja

W intymności szczególnie łatwo ulec przekonaniu, że nasze wybory powinny wyglądać tak jak u innych. Tymczasem jedna osoba będzie ciekawa nowych gadżetów, inna woli zmysłową bieliznę, kolejna odkrywa przyjemność solo, a ktoś jeszcze najlepiej czuje się bez żadnych dodatkowych akcesoriów.

Nie istnieje jeden obowiązkowy sposób przeżywania zmysłowości. Można być ciekawym i jednocześnie ostrożnym. Można czegoś spróbować i uznać, że to nie dla nas. Można też mieć fantazję, która na zawsze pozostanie tylko fantazją.

Jeżeli temat samodzielnego odkrywania przyjemności jest Ci bliski, przeczytaj również artykuł Twoje ciało, Twoja przyjemność – o masturbacji bez tabu.

Podsumowanie: guilty pleasure nie zawsze potrzebuje „guilty”

Guilty pleasure oznacza przyjemność, którą lubimy, ale z jakiegoś powodu trochę się jej wstydzimy. Czasem chodzi o banalny serial, czasem o zakup pięknej bielizny, fantazję albo ciekawość związaną z gadżetem erotycznym.

Warto jednak rozróżniać realny problem od samego poczucia, że „nie wypada”. Prywatność nie jest tym samym co wstyd, a preferencja nie wymaga automatycznie usprawiedliwienia. Jeśli coś mieści się w Twoich granicach, nie krzywdzi innych i w przypadku wspólnej zabawy odbywa się za zgodą wszystkich osób, być może nie potrzebujesz dla tej przyjemności żadnego „guilty”.